Το Μπλε και το Λευκό της Ελπίδας!

Σήμερα το πρωί που άφησα την Αλίκη στο σχολείο αλλά και κατά τη διαδρομή μου στο γραφείο, έβλεπα συνέχεια γιαγιάδες, μπαμπάδες και παιδάκια να κρατούν μία μικρή χάρτινη γαλανόλευκη ελληνική σημαία. Γέμισα υπερηφάνεια όχι για την χώρα μου και την κατάντια της, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους της που εξακολουθούν να μαθαίνουν τα παιδιά τους για την ιστορία, για τους ένδοξους αγώνες των Ελλήνων, για τα κατορθώματά μας όταν είμαστε ενωμένοι. Όλοι εμεις οι Έλληνες πάντα κρατάμε στα χέρια μας την Ελληνική Σημαία, είτε αυτό γίνεται σε παρελάσεις και σε εθνικές γιορτές, είτε κάποιοι από εμάς κοσμούν ακόμα και τα σπίτια τους. Και ναι κατάλαβα πως εμείς οι Έλληνες εξακολουθούμε να ελπίζουμε σε ένα αν όχι καλύτερο αύριο, αλλά σε ένα αύριο όπου τα παιδιά μας  γιή και ευτυχισμένα θα είναι πρωταγωνιστές της ιστορίας αυτού του τόπου. Ίσως τότε και μόνο τότε, το μεθαύριο γίνει καλύτερο.

Αριστερά: This is the colour of my dreams, Miro, Δεξια: designcollector

Τα χρώματα της σημαίας μας….αυτά είναι τα χρώματα της ελπίδας και του ονείρου: το μπλε και το λευκό. Χρώματα που έχουν ταυτιστεί με αυτή την μικρή χώρα. Κάποια φορά που είχα παρακολουθήσει μία συναυλία του Σαββόπουλου, είχα ακούσει να διηγείται ένα ανέκδοτο. Πως όταν ο Θεός δημιουργούσε τον κόσμο, όλοι οι λαοί του ζητούσαν και κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι γης. Το αίτημα γινόταν δεκτό κάθε φορά, μέχρι τη στιγμή που του ζήτησαν τον ελλαδικό χώρο. Τότε Εκείνος τους είπε: “A λυπάμαι αλλά αυτό το κομμάτι δεν θα το δώσω σε κανέναν γιατί το κρατάω για τα γεράματά μου”.

brabournefarm & designismine

Ναι λοιπόν με αυτή την χώρα θα έχουμε μία συνεχή σχέση αγάπης και μίσους. Μας πληγώνει αλλά δεν ζούμε και μακριά της. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που βρισκόμαστε εκτός Ελλάδος, νοσταλγούμε κάθε στιγμή μας σε αυτή, και η επιστροφή μας φάινεται τόσο γλυκιά. Ας μάθουμε λοιπόν και σε εκείνα τα μικρά ανθρωπάκια για τις ομορφιές της, αυτές που κάθε ένας από εμάς κρατάει στην καρδιά του. Όμορφα κείμενα διάβασα τον τελευταίο καιρό σχετικά με αυτό το θέμα αλλά ξεχώρισα εκείνο της Sugarenias γιατί αυτό ακριβώς περιγράφει. Τις αισθήσεις, τις μυρωδιές και τις εικόνες αυτής της χώρας που μας κρατούν αιώνια αιχμαλώτους της με τη γοητεία της. Ας τα δείξουμε στα παιδιά μας και ας τους επιτρέψουμε να αποκτήσουν τις δικές τους γλυκιές αναμνήσεις μίας χώρας που βούλιαξε αλλά που ακόμα κρύβει ανεκτίμητους θησαυρούς.

Ας εμφυσήσουμε στα παιδιά μας την αγάπη μας για αυτή τη χώρα, και τους ανθρώπους της, αλλά ας τους δώσουμε όλα τα εφόδια ώστε να μπορούν να γίνουν αντικειμενικοί κριτές της τους παρελθόντος της, ικανοί πλοηγοί του παρόντος της αλλά και εμπνευστές του μέλλοντός της!

eclectic inspired

Σας εύχομαι ένα όμορφο τριήμερο, αφήγηση, παρέα και δράση…

Π+Α

Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο Η μόνη πυξίδα είσαι εσύ