Σαν σήμερα…

Σαν σήμερα 23/11 πριν από 3 χρόνια η μικρή μου Αλίκη πήρε το όνομά της από τη νονά Μαρίλυ και το νονό Νικ. Αλίκη – Αικατερίνη η επίσημη ονομασία της για να γιορτάζει και αυτή καθώς το όνομα Αλίκη, ως εκείνη τουλάχσιτον τη στιγμή, δεν είχε γιορτή – ή καλύτερα εγώ δεν την είχα ανακαλύψει. Επίσης ένας ακόμη λόγος ήταν ότι θέλαμε να της δώσουμε και το όνομα της μητέρας μου. Ένα λοιπόν απλό μυστήριο με λίγους και καλούς φίλους και ευτυχώς με ένα ερασιτεχνικό video τραβηγμένο από φίλο μας με τη δκή μου παλιά video camera. Και σήμερα το απόγευμα “αυλαία και πάμε” όπως πολύ συχνά κάνουμε όταν θελουμε να θυμηθούμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να αναπολήσουμε. 3,2,1 και η βάφτιση της Αλίκης σε όλο της το μεγαλείο στη μεγάλη οθόνη του σπιτιού. Όχι μία αλλά δύο και τρεις φορές.

Χαμόγελα από όλους τους παρευρισκόμενους, μικρούς και μεγάλους, φίλους και συγγενείς, μωρά που πλέον μεγάλωσαν και μικρά σποράκια που τότε μόλις έιχαν κάνει την εμφάνισή τους στο προσκύνιο κάπου καλά κρυμμένα κάτω από τις όμορφες σιλουέτες των φιλενάδων μου. Και εγώ αγχωμένη, τρομαγμένη και άπειρη καθώς μετρούσα μόλις 6 μήνες ως νέα μητέρα. Άγχος μήπως κλάψει στην αγκαλιά του νονού, άγχος και θυμό μήπως την γδάρουν τα χέρια του παπά μόλις την πιάσει, αγωνία μήπως βουλιάξει σαν τον “Τιτανικό” μέσα στην κολυμπήθρα, τρόμο στην εικόνα του ψαλιδιού που πλησιάζει την τούφα από το μαλλί της, φρίκη στα δάκρυά της.

Και όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Και η ονοματοδοσία κύλησε χωρίς “αιματοχυσία” και πνιγμούς, και η Αλίκη επιβίωσε και πλέον μετράε 3,5 έτη ζωής και εγώ χαμογελώ γιατί πλέον έχω αντιληφθεί λίγο καλύτερα τη μητρότητα. Τα δάκρυα και οι υστερίες είναι μέρος του παιχνιδιού, και αν πέφτουμε που και που λίγο ή παίρνουμε λάθος στροφές, μαθαίνουμε να σηκωνόμαστε και να ξαναβρίσκουμε το δρόμο μας, οι τύψεις και οι ενοχές πάνε πακέτο και καλά θα κάνουμε όλοι να τις ξεσκονίζουμε από πάνω μας γιατί μας ασχημαίνουν.

Ο φόβος και η αγωνία γίνονται αρωγοί μόνο όταν φιλτράρονται και διατηρούνται σε “χαμηλά για την εποχή επίπεδα” γιατί τελικά τα παιδιά μας μεγαλώνουν όμορφα ακόμα και όταν έχουν τις άσχημες στιγμές τους, φτάει να είμαστε δίπλα τους και να τα αγκαλιάζουμε. Α και κάτι πολύ σημαντικό: ξέρουν να συγχωρούν αν και εμείς μάθουμε πρώτοι να τα συγχωρούμε!

Π+Α

Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Τριτοβάθμιες εξισώσεις Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο