Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο φίλοι. Καλοί φίλοι, αγαπημένοι. Από εκείνους που ο ένας είναι προέκταση του άλλου. Από εκείνους που ολόκληρη η μέρα δεν τους αρκεί για να κάνουν όλα αυτά που θέλουν ώστε να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για κοινή ενασχόληση. Παίζουν παρέα, γελάνε παρέα, πορεύονται παρέα.

Μία σχέση που όσοι αγαπούν τον Oliver Jeffers γνωρίζουν πως ξεκίνησε στο βιβλίο πιγκουίνος χάθηκε, πιγκουίνος βρέθηκε – αναπάντεχα, αυθόρμητα και συνέχισε βαθιά και ουσιαστικά. Γιατί ξεκίνησε για να μείνει όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις υπέροχες σχέσεις ζωής.

Να όμως που φθάνει εκείνη η ημέρα που η ψυχή του ενός αναζητά ουρανό και φτερά για να πετάξει – ΜΟΝΟΣ. Και καθώς έχει φτερά, τον έχει προικίσει η φύση, μόνο που ακόμα δε γνωρίζει ότι είναι μόνο διακοσμητικά, θέλει να πετάξει μόνος του. Ο φίλος του στο πλευρό του: τον ενθαρρύνει, του δημιουργεί δίχτυ ασφαλείας στις πρώτες του αποτυχημένες προσπάθειας, τον στηρίζει. Κάποια στιγμή αναζητούν επαγγελματική βοήθεια σε αυτό το εγχείρημα αλλά να που κάτι τελικά πηγαίνει στραβά. Μία αφίσα, μία πρόσκληση, μία λανθασμένη επιλογή και οι φίλοι χάνουν ο ένας τον άλλον.

Την ύστατη στιγμή, και ενώ ο πιγκουίνος μας είναι έτοιμος για τη μεγάλη απογείωση κοντοστέκεται. Στο μυαλό του έρχεται ο φίλος του και αμέσως το ίδιο του το όνειρο, χάνει τη σημασία του. Απλά γιατί ο φίλος του δεν είναι μαζί του για να μοιραστεί αυτή την εμπειρία του. Δεν είναι μαζί του ώστε να μοιραστεί το βάρος της επιτυχίας ή και της αποτυχίας. Η αναγνώριση μίας τέτοιας γοητευτικής και άκρως συγκινητικής σχέσης κάποιες φορές δύσκολα μπορεί να κατακτηθεί από τους ενήλικες. Πόσο όμορφο όταν από την πρώιμη κιόλας ηλικία, κάποιος μπορεί να το αισθανθεί!

Σε δεύτερο βέβαια επίπεδο, η ιστορία αυτή μας υπογραμμίζει και ένα ακόμα σημαντικό μήνυμα: δεν είναι όλα φτιαγμένα για όλους. Οι δεξιότητες με τις οποίες μας έχει προικίσει η φύση, διαφέρουν και η αποδοχή τους είναι ένα ακόμα δείγμα συναισθηματικής ωριμότητας. Οι άνθρωποι όσο και αν το θελήσουν, να θυμηθούμε τον Ίκαρο, δεν θα καταφέρουν να πετάξουν όπως τα πουλιά. H Bάλια πάντως προσπαθεί πάντα να βρεί τρόπο να πετάξει….

Το βιβλίο “Πετάνε οι πιγκουίνοι” είναι μία όμορφη ιστορία, απλά δοσμένη. Με λέξεις κατανοητές που ξετυλίγονται σε κάθε σελίδα μέσα από εικόνες γεμάτες χρώμα. Με λέξις που συχνά αποσιωπώνται και δίνουν τα σκήπτρα στις εικόνες να διηγηθούν. Σελίδες που δεν χορταίνεις να ξεφυλλίζεις.

Από τις εκδόσεις Ίκαρος
Του Oliver Jeffers
Απόδοση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Δείτε το και εδώ

Ο Κουκούτσης και η Αβγούλα - Διαβάσαμε το νέο βιβλίο Χομ - Πρώτος φίλος, ο τελευταίος του είδους του Το Γυρινάκι - Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιστορίες, στην αρχή είναι πολύ μικρές Τα παπούτσια των άλλων - Διαβάσαμε για την ενσυναίσθηση