Μητέρα 2 υπέροχων μικρών παιδιών και σύζυγος ενός άνδρα που με κάνει ευτυχισμένη. Ευλογία

Μικρότερη αδερφή δύο ανδρών που ακόμα στο μυαλό μου είναι μικρά παιδιά, μικρά αγόρια. Τα αγόρια εκείνα με τα οποία ανακάλυψα τόσα πολλά. Τα αγόρια εκείνα που σε μεγάλο βαθμό όρισαν τη παιδική αλλά και την ενήλικη πλέον ζωή μου. Καλά αγόρια. Καλοί άνδρες.
Σαν μικρότερή τους αδερφή, έζησα και μεγάλωσα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον για το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας. Οι φίλοι των αδερφών μου, αγόρια. Τα ξαδέρφια μου, αγόρια. Πολλά ξαδέρφια αγόρια. Αγόρια παντού. Αγορίστικα παιχνίδια, αγορίστικες δραστηριότητες, αγορίστικες σκέψεις. Όλα αυτά μέρος της παιδικής μου πραγματικότητας. Τα καταλάβαινα απόλυτα.

Το 2007 έμεινα έγκυος. Η διαίσθησή μου: είναι κορίτσι. Περίεργη σκέψη. Συνήθως ήμουν το μοναδικό κορίτσι στο σπίτι. Επέλεξα να μην μάθω το φύλο του παιδιού και με αγωνία να ακούσω το γιατρό μου να ανακοινώνει: «Είναι…οτιδήποτε» δεν είχε καμία πραγματικά σημασία. Ένα υγιές μωρό ήταν η μόνη μου έννοια. Εννέα μήνες υποθέσεων. Εννέα μήνες πρβλέψεων από όλους τους φίλους και γνωστούς. Και όλοι φυσικά να στοιχηματίζουν “Θα είναι αγόρι». Αγόρια παντού άλλωστε. Ήταν απολύτως λογικό.

Στο δωμάτιο του τοκετού. Ακούω το κλάμα του μωρού. Κλαίω κι εγώ. Ένα υγιές μωρό. Τα λεπτά κυλούν αλλά κανείς δε σκέφτεται να με ενημερώσει γα το φύλο του παιδιού μου. Και τότε διαπίστωσα ότι το υπερηχογράφημα έχει μπει οριστικά στη ζωή μας και έχει αλλάξει τα πάντα. Έχει κάνει ακόμα και τους γιατρούς να ξεχάσουν όλο το δράμα. Όχι «Είναι…» αλλά σιωπή από την πλευρά του γιατρού.

– Τι είναι; ρώτησα επιτέλους
– Ω είναι κορίτσι γλυκιά μου

Κορίτσι! Το κορίτσι μου! Η κόρη μου. Ένα ακόμα κορίτσι στο σπίτι. Ω θεέ μου!Και τι κάνω τώρα με ένα κορίτσι; Και τι κορίτσι! Την κοίταξα. Αντκειμενικά πάντα μιλώντας ήταν τέλεια.
Μετά από εκείνη την ημέρα, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούσαν και εγώ απολάμβανα αυτό το μοναδικό ταξίδι που κάθε γονέας βιώνει με τη γέννηση του παιδιού του.

Και ήταν σοκαριστική η διαπίστωση πως μεγάλωνα ένα ανθρώπινο πλάσμα που λάτρευε στην κυριολεξία το ροζ χρώμα. Εγώ από την άλλη πλευρά αμφέβαλλα για το αν ποτέ υπήρξα ιδιοκτήτρια κάποιου αντικειμένου σε χρώμα ροζ. Μπλε, κόκκινο ίσως, μαύρο για εκείνα τα σκοτεινά χρόνια της ενηλικίωσης. Όχι όμως ροζ. Ούτε μία πινελιά χρώματος ροζ. Είμαι σίγουρη ότι δεν ενθάρρυνα ποτέ την προτιμήσή της στο ροζ. Αποκλείεται. Παρόλα αυτά, για τα πρώτα 5 χρόνια της ζωής της, οτιδήποτε και αν διάλεγε, αυτό έφερε το χρώμα ροζ. Και έτσι συχνά έπιανα τον εαυτό μου να διαλέγει για εκείνη ροζ ρούχα, ροζ παπούτσια, ροζ τσιμπιδάκια. Και το απολάμβανα, πραγματικά!

via

Πολύ συχνά τα πρωινά, περιμένοντας στην καντίνα στη δουλειά μου το φρεσκοστυμμένο χύμο πορτοκάλι μου, επιλέγω ένα καλαμάκι ανάμεσα σε πολλά. Πάντα ροζ καλαμάκι. Γιατί αυτή η ροζ πλευρά μου εδώ και καιρό έχει αρχίσει μέσα μου να μεγαλώνει, να ωριμάζει και να αποκτάει πρόσωπο που ούτε εγώ δεν είχα καταλάβει.

Το ροζ είναι κλισέ. Αλλά ποτέ μου δεν έχω υποτιμήσει τα κλισέ ή τούς λόγους που τα έχουν δαμορφώσει. Ροζ λοιπόν. Ροζ ήταν άλλωστε για όλα αυτά τα 5 και κάτι τελευταία χρόνια. Ροζ μαζί της. Ροζ ακόμα και χωρίς εκείνη όταν είμαι μόνη. Όμορφο ροζ χρώμα σε όλες τις αποχρώσεις του.
Και έτσι εχθές όταν έκανα τις On Line αγορές μου είδα ένα φόρεμα για την κόρη μου και στην κυριολεξία το λάτρεψα. Την φώναξα να το δει.

– Σου αρέσει αυτό το φόρεμα;
– Nαι μαμά είναι υπέροχο

Ήταν ροζ. Χαμογέλασα. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να προχωρήσω στην παραγγελία του παρατήρησα ότι ήταν διαθέσιμο και σε δύο άλλα χρώματα. Κάτι μέσα μου με έσπρωχνε διστακτικά να τη ρωτήσω. Γιατί τον τελευταίο καιρό διαισθάνομαι μερικές αλλαγές. Εκείνες τις μικρές αλλαγές που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι δεν έχεις πια ένα μωρό….

Και στο τέλος την ρώτησα:
– Ποιό χρώμα αγάπη μου; και της έδειξα τις επιλογές.

Η απάντηση που έλαβα ήταν άμεση και αποφασιστική
– Aqua μαμά

Τον επόμενο μήνα θα κλείσει τα 6. Η εποχή του ΡΟΖ έχει αρχίσει να ξεθωριάζει. Η ΡΟΖ ΕΠΟΧΗ μας. Εκείνη η εποχή που η κόρη μου μεγάλωνε και εγώ «έσκαβα» στην παιδική μου ηλικία για να ανακάλύψω τελικά πράγματα απο που δεν είχα ποτέ συνηδειτοποιήσει.
Αν το πρώτο μου παιδί δεν ήταν κορίτσι, μάλλον δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να κάνω αυτή την ανακάλυψη. Χρειάστηκε πολύς καιρός μέχρι να τη ζήσω αλλά η ροζ εποχή μου άξιζε.
Και θα της είμαι για πάντα ευγνώμων.

18 Φεβρουαρίου 2014

To κείμενο αυτό το έχει γράψει η φίλη μου Χριστίνα Παπαεγωργίου στις 18 Φεβρουαρίου 2014. Γνωριστήκαμε πριν από μερικά χρόνια όταν η κόρη της Μαρία και η κόρη μου Αλίκη συναντήθηκαν σε ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης. Με ενέπνευσε για πολλά πράγματα και ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που εκμυστηρεύτηκα την πρόθεσή μου να δημιουργήσω το Alice on Board.

Σήμερα η Χριστίνα που στο επάγγελμά της είναι καθηγήτρια Αγγλικών σε ιδιωτικό σχολείο, είναι μία από τις δύο υπέροχες Funwisers που δημιούργησαν το Funwise. Mία καινοτόμα ιδέα εκμάθησης αγγλικών με τρόπο διασκεδαστικό και παιχνιδιάρικο σε παιδιά προσχολικής και όχι μόνο ηλικίας. Μέσω του Funwise έχουμε κρατήσει μία φιλική σχέση και έτσι στις 18/2 με ρώτησε αν υπάρχει τρόπος να το δημοσιεύσει κάπου και φυσικά αμέσως της είπα ότι πάντα θα υπάρχει χώρος σε αυτό εδώ το blogακι για τέτοιες όμορφες σκέψεις. Από τότε πέρασε σχεδόν ένας μήνας και αυτό το κείμενο είχε μείνει σε κάποιο αρχείο του desktop μου γιατί χρειαζόταν μετάφραση – ήταν γραμμένο στα αγγλικά.

Σήμερα το πρωί το μετέφρασα και της το έστειλα για μία τελευταία πινελιά. Και έκπτληκτη που αποκάλυψε πως σήμερα είναι τα γενέθλια της Μαρίας. Γίνεται 6 χρονών. Πόσο υπέροχο! Της το αφιερώνουμε λοιπόν, τόσο η μαμά της όσο και εγώ με την ευχή το Ροζ που αγάπησε να την ακολουθεί πάντα ως σύμβολο αθωότητας, παιδκότητας και αυθορμητισμού. Χρόνια ΠΟλλά Μαράκι!

Τέλος μου ζήτησε να δημοσιεύσω και το αγγλικό κείμενο που παρουσιάζεται παρακάτω.

ENGLISH VERSION

My hidden pink

Mother of two beautiful young children and wife of a man who makes me happy. Blessed.
Younger sister of two men who are still boys in my thoughts. The boys I discovered so many things with. The boys who played a part in defining me during my childhood and early adulthood. Good boys. Good men.

Along with being their younger sister came the reality of finding myself in a male-dominated environment for the larger part of my childhood. My brothers’ friends. My male cousins. Many male cousins. Boys all around. Boys’ games, boys’ toys, boys’ thoughts all made sense.

In the year 2007 I got pregnant. First instinct: It’s a girl. Strange thought. I’m usually the only girl in the house. I chose not to be told the baby’s gender wanting desperately to hear the doctor exclaim “It’s a ….. whatever” I truly didn’t mind. A healthy baby was all that mattered.
Nine months of speculation. Nine months of everyone whose path I crossed making a prediction. Everyone of course predicting “It’s a boy”. Boys everywhere. Made perfect sense.

Delivery room. I hear the baby’s cry. I cry. A healthy baby. Moments pass but nobody even considers filling me in on the baby’s gender. Damn ultrasounds have changed everything. They’ve made doctors forget to add the drama. No “It’s a …” Silence on the doctor’s part instead.
“What is it?” I finally ask.
“Oh, It’s a girl dear”
A girl! My girl! My daughter. Another girl in the house… oh my!. What do I do with a girl?? I look at her. She is, objectively speaking, perfect.

The days, months, years that followed took me on a journey of multiple discoveries as does the birth of every single baby for its parents.
Shockingly enough I soon found I was raising a little human being who adored the colour pink. I, on the other hand, very much doubt that I had ever owned or chosen anything pink. Not my sort of thing. Blue, maybe red, black for the darker adolescent years. Not pink. No sight of pink.

I am sure I didn’t encourage her preference for pink. I can’t have. But for the first five years of her life almost everything she chose was pink. And along the way I found myself picking out pink outfits, pink shoes, pink hair clips. And loving it.
I stand at the canteen at work waiting for my fresh orange juice on many a morning. As I wait I choose my straw. Always pink. It’s grown on me. And all that has accompanied it has made me discover a hidden part of me. A part so girly I can barely believe it.
Pink is a cliché. But I have never been one to underestimate clichés or the reasons that lead them to be considered as such. Pink it is. Pink it has been for five and a half years. Pink with her and pink even when I am alone. Beautiful pink in all shades.
Yesterday night I was internet shopping . I saw a dress for my daughter which I instantly liked. I called her over. “Would you like to wear this?”
“Yes mummy, it’s great”

It was pink. I smiled. As I was about to add it to my shopping cart I noticed it came out in two more colours. Something inside me made me hesitant to ask. For some time now I have been sensing changes. The small kinds of changes that tell you you no longer have a baby….
I finally bring myself to do it. “Which colour baby?” and I show her the options.
Her answer is fast and definite: “Aqua”.

She turns six next month. Her pink period is fading. Our pink period. The period in which she grew and I went back to discover a part of me that had never surfaced during my young years.
Had I not had a girl first I doubt that I ever would have had the chance. It took a long time coming but my pink period was worth the wait. I shall be eternally grateful.

18th February 2014

Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου. Ανοιχτά μυαλά. Ανοιχτές Πόρτες. Για ένα ομορφότερο κόσμο.