Decontructed…αλλά πάει καλά!

Σήμερα ήταν η 1η ημέρα του Μαίου, μία ημέρα που εκτός από τα επαναστατικά της μηνύματα, κρύβει τον ενθουσιασμό για τα χρώματα, τα αρώματα και φυσικά για τον ερχομό του καλοκαιριού. Εγώ βέβαια ήμουν πολύ ενθουσιασμένη γιατί σήμερα γιορτάσαμε, λόγω Κυριακής και τα γενέθλια της κόρης μας Αλίκης. Και πάντα τα τελευταία 3 χρόνια σκέφτομαι εκείνη την Πρωτομαγιά του 2008 που μετά το μεσημεριανό μας ψαράκι σε ταβέρνα του Αμαρουσίου, γυρίσαμε σπίτι να ετοιμαστούμε γιατί την επομένη είχαμε ραντεβού για τη γέννηση της κόρης μας. Δυστυχώς με καισαρική καθώς ο γιατρός μου υποστήριζε ότι ο ομφάλιος λώρος ήταν γύρω από το λαιμό της – και καλά έκανε γιατί όντως έτσι ήταν!

Εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Το περίεργο έιναι πως όταν ρώτησα τον άντρα μου αν θυμάται κάτι από εκείνη τη νύχτα, η απάντηση του δεν είχε καμία σχέση με αυτό που εγώ είχα στο μυαλό μου. Τα συναισθήματά μου, ήταν πραγματικά σαλάτα εποχής – είχα άγχος, συνδυασμένο με στιγμές πανικού, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από λαχτάρα και ανυπομονησία, αλλά από την άλλη ευχόμουν ο χρόνος να σταματούσε για λίγο. Ένιωθα ότι πνιγόμουν αλλά που και που χαμογελούσα. Ένα ήταν το σίγουρο: ήθελα να δω το πρόσωπο της γιατί ήξερα ότι το είχα δει στα όνειρά μου. Και δεν άργησα να την δω. Ήθελα να κλάψω από χαρά αλλά τα σωληνάκια με τα οποία ήμουν τυλιγμένη, δεν το επέτρεπαν. Όμως την έβαλαν στο στήθος μου και η καρδιά μου πήγαινε να “σπάσει”.

Οι πρώτες ημέρες στο μαιευτήριο, πέρασαν λίγο δύσκολα αλλά χλυαρά και μετά την 5η ημέρα πήγαμε σπίτι μας. Τις πρώτες 3 με 5 ημέρες θυμάμαι να κλαίω και να αναρωτιέμαι αν η ζωή μου θα είναι έτσι για πάντα και τηλεφώνησα στη Χριστίνα και με καθησύχασε. Αλλά δεν ήταν αρκετό. Ήθελα κάποιος να με σώσει αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω που να μπορεί να καταλάβει. Όλοι νόμιζαν ότι είμαι τρελή, υστέρο και καλομαθημένη. Όχι παιδιά, δεν είμαι καθόλου καλομαθημένη, είμαι απλά ένας άνθρωπος που βιώνει τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή του.

Πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να δαγκώνω τα χείλη, να σφίγγω τις γροθιές για να μην εκραγώ. Πόσες φορές έβαλα φωνή που ακούστηκε στη διπλανή συνοικία και πόσες φορές έχω κοιτάξει το κενό προσπαθώντας να πάρω δύναμη. Ομως κάθε βράδυ, θα επιστρέφουν οι ερινύες και δεν θα με αφήνουν σε χλωρό κλαρί.

Και πέρασαν οι πρώτοι έξι μήνες, ο πρώτος χρόνος, τα πρώτα δύο χρόνια και φθάσαμε πλέον και στον τρίτο. Και τι έχω να καταθέσω; Δεν το αλλάζω με τίποτα στον κόσμο. Ήταν όντως η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου αλλά με ένα μαγικό τρόπο, τα όχι έγιναν ναι, τα δάκρυα έγιναν γέλιο, ο πόνος έγινε λαχτάρα και έρωτας για εκείνη που δεν την αλλάζω με τίποτα στον κόσμο. Έχω χάσει μέρος του εαυτό μου αλλά τον ξαναβρίσκω πάλι όταν κοιτάω μέσα από τα δικά της μάτια και βλέπω κάτι που μου αρέσει. Εκείνη μου έχει ξαναδώσει πίσω την αυτοεκτίμησή μου. Την αισιοδοξία μου και την πεποίθηση ότι τα πράγματα κάθε μέρα θα γίνονται καλύτερα. Με ρωτάει πολύ συχνά: -Μαμά είσαι χαρούμενη; σηκώνοντάς μου το πηγούνι με το μικρό της δαχτυλάκι. Και τις περισσότερες φορές ή τουλάχιστον για εκείνη η απάντηση θα είναι πάντα ναι. Είμαι πλέον σίγουρη:  αν ήταν να επιλέξω πάλι το ίδιο θα επέλεγα.

Σε αγαπάω!

Υ.Γ. «Εγώ δηλώνω FULL Deconstructed Mummy». Εσείς;

Επισκεφθείτε το deconstructing Mummy και ενημερωθείτε για την εκδήλωση του Σαββάτου 07/05. Νομίζω ότι αξίζει όλοι να υποστηρίξουμε αυτή την ενέργεια.

Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Τριτοβάθμιες εξισώσεις Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο