Vintage Christmas

Τα Χριστούγεννα είναι σίγουρα η πιο χαρούμενη γιορτή του χρόνου – ακόμα καλύτερη και από την Πρωτοχρονιά. Και από μικρή, όσου θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε χρόνο η ίδια παράδοση: οικογενειακή συγκέντρωση στο σπίτι της πιο καλούγουστης από τις θείες μου, της περισσότερο ταξιδεμένης στα εφηβικά της χρόνια κόρη της γιαγιάς, της Γωγώς. Συνώνυμο του αμερικάνικου τρόπου ζωής, νοσταλγού μίας άλλης εποχής και μίας άλλης χώρας ή καλύτερα υπερχώρας της Αμερικής. Βρέθηκε εκεί στα 17 της, όταν τελείωσε το σχολείο φιλοξενούμενη για ένα χρόνο από αμερικάνικη οικογένεια που φυσικά μέχρι και σήμερα αποτελεί τη δεύτερή της οικογένεια. Όμως δεν θέλω να ξεφύγω από το θέμα μου για αυτό ας επιστρέψω. Οι Χριστουγεννιάτικες λοιπόν μυρωδιές και εικόνες μου ήταν πάντα πολύ σικ, με πινελιές από vintage στυλ, όπου οι λεπτομέρειες είχαν καθοριστική σημασία και πάντα ο ρόλος των παιδιών ήταν πολύ ενεργός. Η παραμονή των Χριστουγέννων ήταν η μεγάλη ημέρα που ανταλλάσαμε τα δώρα μας. Οι μεγάλοι στους μικρούς!

Τα δώρα βρίσκονταν πάντα επιμελώς τακτοποιημένα κάτω από το όμορφα στολισμένο χριστουγεννιάτκο δέντρο, και εμείς οι μικροί, σύνολο 7 στον αριθμό με μικρές κάθε φορά ετήσιες απουσίες, καθόμασταν κάτω απο τα κλαδιά του, διαβάζαμε την κάρτα και το όνομα αυτού που απευθυνόταν και το προσφέραμε πάντα με ένα φιλί. Τα συνολικά φιλιά που δίναμε ήταν αμέτρητα και η χαρά που έδιναν συνοδευομενα με το καλοδιπλωμένο δώρο ήταν πολλαπλάσια αυτού του αριθμού. Και αυτό πουπρόσφατα σκέφτηκα για εκείνη την περίοδο της εφηβικής πλέον ζωής μου, ξέρω είναι ότι η χαρά που απορρέει από κάθε δώρο, μειωνόταν όσο τα χρόνια περνούσαν. Και τα χρόνια σίγουρα περνούσαν γρήγορα. Τα ενδιαφέροντα άλλαζαν και πλέον η μιλανέζα γαλοπούλα και το φιλί του Πέτρου, της Κρίστυς, της Μαρούλας, Της Μάρις, της Κωνστάντζας ή της αδερφής μου της Μαρίζας δεν είχαν πια την ίδια σημασία. Με απασχολούσε η βραδυνή έξοδος με τους φίλους μου, το Club που είχε επιλεγεί για εκίνη τη βραδιά και το ρούχο που θα αγόραζα για εκείνο το βράδυ. Και σύντομα αντιλήφθηκα πως οι προτεραιότητές μου είχαν αλλάξει. Είχα ξεχάσει τη σημασία των παραδόσεων, του στολίσματος του δέντρου μαζί με τη μαμά, των οικογενειακών συγκεντρώσεων στη Θ. Γωγώ, των δώρων όταν εκείνα προσφέρονταν με αγάπη

Τώρα ξέρω πια πως μόνο αν ξαναδώ τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια της Αλίκης θα ξανανιώσω την αθώα εκείνη χαρά, τον αγνό εκείνο ενθουσιασμό της ημέρας της παραμονής των Χριστουγέννων.Θέλω να στολίσω μαζί της το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, να βάλω πολλά λαμπάκια για να λαμπυρίζουν κάθε βράδυ μαζί με τα αστέρια, θέλω να ψήσω μαζί της κουλουράκια κανέλας σε όλα τα σχήματα, να της αγοράσω δώρα και παιχνίδια ακόμα και αν για μία ημέρα την καλομάθω. Θα θυμάμαι ότι αυτή την παιδική της ηλικία όπου όλα τα μικρά φαντάζουν τόσο μεγάλα, θα τη ζήσει μόνο μία φορά. Και θέλω να έχει τις καλύτερες αναμνήσεις.

Θέλω να δημιουργήσω τις δικές της/μας παραδόσεις για να ξέρει πως αυτή την ημέρα του χρόνου υπάρχει πάντα κόσμος που την θέλει και την αναμένει για να γιορτάσουν μαζί τη γέννηση του θεανθρώπου. Και ήδη τα πρώτα βήματα έχουν γίνει και χαίρομαι τόσο πολύ με αυτή την γλυκιά επανάληψη.

Α και μην ξεχάσετε να φτιάξετε για εκείνα ένα advent calendar….σύντομα με μερικές προτάσεις!

Π+Α

Μπισκότα μαρμελάδας ή Jam Cookies Advent Calendar - Φτιάξτε το δικό σας ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο Η μόνη πυξίδα είσαι εσύ