Με θυμάμαι μικρή τα βράδια να κλαίω στα κρυφά βάζοντας τη μούρη μου μέσα στο μαξιλάρι για να μην με ακούσει κανείς σκεπτόμενη τη στιγμή που θα χάσω τη μητέρα μου. Το θυμάμαι έντονα γιατί κράτησε πολύ και δυστυχώς δε μπορώ να ανακαλέσω τη στιγμή ή την αφορμή που σταμάτησα να το κάνω. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι στο παιδικό μου τότε μυαλό, η σκέψη πως η μητέρα μου ήταν η τελευταία ανάμεσα σε τέσσερα συνολικά αδέλφια, ήταν η μικρότερη με καθησύχαζε λιγάκι. Με καθησύχαζε η σκέψη δηλαδή η αφελής σκέψη ότι εφόσον είναι η μικρότερη θα προηγηθεί ο χαμός των προηγούμενων πριν να φθάσει η δική της σειρά. Απλή αριθμητική – first come, first go.

Έφυγε η γιαγιά πόνος βαρύς και ασήκωτος για την πλάτη των 14 χρόνων μου. Απώλεια ασήκωτη για τα μικρά μου χέρια και τα μάτια μου ποτάμια γίνηκαν για πολύ καιρό. Έφυγε όμως και ακολούθησε και ο παππούς και μετά τέλος. Ο δρόμος της απώλειας στη ζωή μου σταμάτησε. Τα πρόσωπα αλλά και ο πόνος με τον καιρό ξεθώριασαν όχι όμως και η ζωή και οι κοινές μας αναμνήσεις που παραμένουν ακόμα φωτεινές.

Ακολούθησε η βαριά ασθένεια του μπαμπά που την ίδια κιόλας ημέρα που εγώ γεννούσα την Αλίκη πριν από 7 χρόνια, έμπαινε στο κρύο δωμάτιο του χειρουργείου για μία επέμβαση με άγνωστα αποτελέσματα που απλά θα του έδινε ένα προσδόκιμο ζωής μόλις 4 μηνών. Τίποτα από όλα αυτά δεν επαληθεύτηκε απλά γιατί οι άνθρωποι κάνουν λάθη και σε αυτές τις περιπτώσεις υπέροχα, ευτυχισμένα λάθη που θα ήθελα σε όλους τους ασθενείς να επαναλαμβάνονται. Και μετά από 2 χρόνια η “μαύρη αρρώστια” μας χτύπησε πάλι την πόρτα, όχι τόσο βροντερά. Και ήμουν πιο δυνατή, είχε περισσότερες ελπίδες, ήξερα ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Και για άλλη μία φορά τα καταφέραμε. Ήταν λάθος, ήταν τύχη; Δεν θα μάθω ποτέ και δε με νοιάζει.

Σήμερα μετά από τόσα χρόνια, ο «μαύρος επισκέπτης» μας πλησίασε και δυστυχώς έδρασε γρήγορα, με μεγάλη ταχύτητα τα σάρωσε όλα και αυτή τη φορά δεν υπάρχει κανένα ανθρώπινο λάθος. Όλα είναι προγραμματισμένα και ο χρόνος πια μετράει αντίστροφα. Ο δεύτερος στη σειρά αδερφός είναι άρρωστος. Και πλέον η αγωνία επανήλθε στη ζωή μας.

Η Αλίκη γνωρίζει. Ξέρει πως ο άνθρωπος κάποια στιγμή τελειώνει, φεύγει, χάνεται, γίνεται άγγελος στους ουρανούς.

– Μαμά όμως εσύ δεν κλαις. Δεν σε έχω δει ποτέ να κλαις. Μόνο τα παιδιά κλαίνε;
– Όχι αγάπη όλοι κλαίνε. Και η μαμά κλαίει, πολλές φορές για διάφορους λόγους.
– Μα όταν χτυπάς δεν κλαις. Δεν πονάς;
– Πονάω αλλά πλέον έχω άλλες αντοχές, έχω άλλες δυνάμεις.

Το βράδυ πήρα πάλι το μαξιλάρι και το έβαλα στη μούρη μου. Δεν είμαι πια παιδί αλλά έκλαψα πολύ. Έκλαψα για αυτόν που χάνω, έκλαψα για αυτόν που φεύγει και έκλαψε για όλα όσα θα έρθουν με μαθηματική, χρονική ίσως ακρίβεια.
Έχω άραγε άλλες δυνάμεις;

Μέχρι τον Ουρανό και πίσω - Μιλήσαμε με την Αλεξία Βερνίκου για το νέο της βιβλίο Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια.