Γύρισα πριν από λίγο από την ημερήσια Σαββατιάτικη έξοδό μας που συνήθως περιλαμβάνει τα πάντα. Το σώμα μου έχει απλά αφεθεί σχεδόν λιπόθυμο πάνω στο κρεβάτι και το μόνο που έχει ανάγκη είναι η σιωπή, μερικά μόνο έστω κομμάτια της. Πολύτιμο αγαθό, ανεκτίμητής αξίας που λίγο μπορούν να ωστόσο να εκτιμήσουν ή τουλάχιστον δεν έχει ακόμα η στιγμή να εκτιμήσουν και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που πραγματικά την απολαμβάνουν. Ειδικά όταν έχεις περάσεις στη φάση είμαι μπαμπάς/είμαι μαμά.

Τα αυτιά σου βομβαρδίζονται καθημερινά από λέξεις, ερωτήσεις , προτάσεις χιλιοειπωμένες, κραυγές, διεκδικήσεις που εσύ σε φάση νιρβάνα πρέπει να δέχεσαι, να επεξεργάζεσαι, να φιλτράρεις και στο τέλος, σαν καλοκουρδισμένο μηχάνημα δικαιοσύνης και σοφίας, να «φτύνεις» μια απάντηση, μία εκπλήρωση επιθυμίας, ή μία απόφαση και όλα αυτά μετρό που να μην αφήνουν κανένα περιθώριο για την «επώαση» μιας χαοτικής κατάστασης.

Και με όλα αυτό το βομβαρδισμό λέξεων, απαιτήσεων και ήχων, συχνά το σώμα σου ασφυκτιεί και σε κλωτσάει για να σε στείλει κάπου εκεί στα όριά σου και ακόμα παραπέρα. Και στην καλύτερη περίπτωση θέλεις να κλείσεις μία πόρτα πίσω σου βροντερά και να φωνάξεις ΣΤΟΠ ΡΕ ΦΙΛΕ λυπήσουμε για λίγα λεπτά, αλλά στη χειρότερη, γίνεσαι εσύ ο θύτης.

Φωνάζεις, “φτύνοντας σχεδόν τις αμυγδαλές σου”, εκλιπαρώντας με αυτό τον τρόπο για λίγο οξυγόνο και οι φωνές σου νομίζεις ότι θα χτίσουν και θα ορθώσουν ξαφνικά ένα τείχος που θα σε προστατέψει. Θα σε προστατέψει από τα ίδια τα παιδιά σου. Ναι ναι από τα ίδια τα παιδιά σου που διεκδικούν άθελά τους κάθε σπιθαμή του δικού σου ζωτικού χώρου αλλά και κάθε λογικού εγκεφαλικού σου κυττάρου, αφού εκεί που νόμιζες ότι μεταξύ τους έχει κηρυχθεί ο τρίτος οικουμενικός πόλεμος και δεν ξέρεις με ποιανού την μεριά να παραταχθείς, το επόμενο λεπτό συνεχίζουν να παίζουν και να αγκαλιάζονται λές και το Still Alice έχει γραφτεί για εκείνες.

Εσύ όμως πονάς γιατί δε βρήκες τη δίκαιη λύση, γιατί οι φωνές σου πόνεσαν τα πνευμόνια σου και γιατί το νευρικό σου σύστημα σου στέλνει σινιάλο ότι έχει γίνει κρόσσια.

via

Αν λοιπόν είναι Σάββατο βράδυ και η ώρα έχει φθάσει 22.00 και το μόνο που σε νοιάζει είναι το πότε θα κοιμηθούν ένα έχω να σου πω:
ΠΟΣΟ ΜΑ ΠΟΣΟ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

XXX

Y.Γ. Διαβάστε και αυτό από τη Γιολίνα. Με εκφράζει απόλυτα

Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Μπισκότα μαρμελάδας ή Jam Cookies