Πολυξένη – Ένα βιβλίο που αξίζει την προσοχή μας.

0 Comments 🕔19:14, 22.Σεπ 2014

Πολυξένη – Ένα βιβλίο που αξίζει την προσοχή μας.

Είμαι ξεχωριστός. Είσαι ξεχωριστή. Εγώ είμαι εγώ και εσύ είσαι εσύ.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινήσει και αυτό το βιβλίο. Κάθε ένας από εμάς φέρει τη δική του σφραγίδα, το δικό του χάρισμα, τη δική του αύρα , τη δική του ιδιαιτερότητα που τον κάνει ξεχωριστό, άλλο, διαφορετικό.

πολυξένη 1

Έτσι και η Πολύξένη είναι ένα ξεχωριστό κορίτσι ανάμεσα σε άλλα 20-30 παιδιά που ξεκίνησε με μία σάκα γεμάτη ελπίδες για τη νέα σχολική χρονιά. Πέρασε την καγκελόπορτα του σχολείου χωρίς να γνωρίζει ή χωρίς να έχει δώσει και πολύ μεγάλη σημασία σε αυτή τη διαφορετικότητά της. Όχι δεν ένιωθε διαφορετική, αλλιώτικη, ξεχωριστή μήτε και είχε ποτέ περάσει από το μυαλό της πως ίσως μια ημέρα θα γινόταν αντικείμενο γέλιου και χλευασμού από άλλους, τους φίλους ή τους δασκάλους της.

πολυξένη 2

πολυξένη 3

Γιατί η Πολυξένη είχε μία ξεχωριστή ιδιαιτερότητα γλυκιά και σκληρή συνάμα: όταν τραγουδούσε ο λόγος της έρεε σαν νεράκι αλλά όταν προσπαθούσε να μιλήσει, η γλώσσα της σα να γέμιζε μικρά χαλικάκια που την εμπόδιζαν να ολοκληρώσει γρήγορα τις λέξεις και τις προτάσεις της. Ο λόγος της είχε σταθμούς διάρκειας, οι συλλαβές της επαναλαμβάνονταν πολλάκις μέχρι να σχηματίσουν τελικά τον ήχο της λέξης που ήθελαν να προφέρουν.

«Είχε κι ένα γαλάζιο τριαντάφυλλο στο δεξί της μάγουλο. Όταν χαμογελούσε, το τριαντάφυλλο άνθιζε και μοσχοβολούσε. Δυσκολευόταν να μιλήσει γρήγορα, όπως τα συνομίληκά της παιδιά. Όταν όμως τραγουδούσε αυτά που ήθελε να πει, η γλώσσα της πήγαινε ροδάνι.»
Με αυτόν τον τρόπο μας συστήνει η συγγραφέας Στέλλα Μιχαηλίδου την ηρωίδα του βιβλίου της.

πολυξένη 4

Στην αρχή όλα κυλούσαν ήρεμα. Οι συμμαθητές και η δασκάλα της παρέμεναν υπομονετικοί μαζί της, δίνοντας της έτσι το χρόνο να βρει τις λέξεις και τους ήχους της. Με τον καιρό όμως όλα ανατρέπονται. Αρχίζρι σιγά σιγά να νιώθει μόνη και ξένη. Οι συμμαθητές της γελούν μαζί της, η δασκάλα σταματάει να ζητάει τη συμμετοχή της στο μάθημα και εκείνη η γλυκιά ΠολυΞΕΝΗ κλείνεται στον εαυτό της με μόνη συντροφιά τα πουλιά και μερικές αόρατες φωνούλες.

Μέχρι την ημέρα που οι “κομμένες”, οι κρυφές λέξεις γίνονται τραγούδι. Γίνονται μελωδία που πηγάζει μέσα από την ψυχή της που ξεφουσκώνει σαν χείμαρρος. Τόσο ανατριχιαστικά όμορφα που δε σε νοιάζει η συνέχεια. Μένεις εκεί, σε αυτό. Στο να σκέφτεσαι τη δύναμη που κρύβεται μέσα μας. Στους πολλαπλούς τρόπους που υπάρχουν για να εκφράσει κανείς τις βαθιά κρυμμένες σκέψεις τους όταν οι λέξεις είναι χαμένες.

πολυξένη 5

πολυξένη 6

Ένα υπέροχο βιβλίο που πρόσφατα διαβάσαμε, γράφοντας σε αυτό, εκεί στην πρώτη του σελίδα για πρώτη φορά το όνομά μας επισφραγίζοντας την παντοτινή μας αγάπη, από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Η εικονογράφηση της Πέρσας Ζαχαριάς με τα παστέλ χρώματα και τη μινιμαλιστική προσέγγιση προσθέτουν μία γλυκιά μελαγχολία σε κάθε σελίδα του ενώ η συγγραφέας Στέλλα Μιχαηλίδου έχει προσεγγίσει αυτό το ευαίσθητο θέμα της διαταραχής λόγου με ένα ιδιαίτερο τρόπο που αγκιαλάζει τη ψυχή σου. Νιώθω ότι είναι ένα από τα βιβλία και ένα από τα μηνύματα που κάθε παιδί θα πρέπει να διαβάσει και κάθε γονιός ή όχι να έχει σαν βίβλο στο μυαλό του.

Όταν ρώτησα την Αλίκη πως θα ένιωθε με μία φίλη σαν τη Πολυξένη που μερικές φορές καθυστερεί να ολοκληρώσει τις λέξεις της η απάντηση ήταν πολύ σκληρή:
– Δε θα μπορούσα μαμά να περιμένω. Γιατί να αργεί έτσι;

Και αυτή στάθηκε μία υπέροχη αφορμή για να της μιλήσω για μία από τις πιο αγαπημένες φίλες που μου έστειλε αυτή η ζωή, για μία από τις πιο λαμπερές μορφές που έχω γνωρίσει στη ζωή μου με αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό. Της μίλησα για το πόσο σημαντική είναι για εμένα, για το χρόνο που της δίνω οταν μου μιλάει αφού γνωρίζω την αξία και τη βαρύτητα των όσων θα μου πει και το ειλικρινά χαίρομαι κάθε φορά όταν την ακούω.

Ας τολμήσουμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας για αυτές τις ιδιαίτερες αδυναμίες. Ας τολμήσουμε να μιλήσουμε για τη διαφορετικότητα των ανθρώπων και τον τρόπο που αυτή ποικίλει εκφραστικά ειδικά σε εκείνα τα παιδιά που κάνουν τώρα το νέο ξεκίνημα στη ζωή τους. Ας μιλήσουμε με τόλμη για την εκφραστική δύναμη του κάθε ανθρώπου και ας τους δείξουμε τον τρόπο να “ανοιχτούν” σε όλες τις νέες προκλήσεις σε σχέση πάντα με τους ανθρώπους και τα διαμάντια που μπορεί να κρύβει κάθε ένας από αυτούς.

Εύχομαι ολόψυχα αυτή η γενιά να σκύψει με περισσότερη φροντίδα και αγάπη στον άνθρωπο. Αυτός ο κόσμος χρειάζεται καρδιά, νέα έκφραση και υπέροχα μυαλά!

«Είμαι η θάλασσα, είμαι κοράλλι.
Είμαι εσύ κι όλοι οι άλλοι.
Παιδάκι είμαι, είμαι χορτάρι.
Είμαι ό,τι εσύ και όλοι οι άλλοι

Είμαι δρομέας, είμαι σκυτάλη
Μικρούλι μήνυμα σ΄ άδειο μπουκάλι
Είμαι οι άλλοι, είμαι εγώ
Νησάκι είμαι σ΄ ωκεανό
Είμαι ένα χάδι, είμαι αγκαλιά ‘
Aγγελος είμαι πετάω ψηλά
Παιχνίδι είμαι, είμαι κρυφτό
Μια πόρτα είμαι στον ουρανό».

Το βιβλίο Πολυξένη μπορείτε να το βρείτε εδώ.

xxx

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment 

Your email address will not be published. Required fields are marked *